Zaburzenia osobowości spotykają nas częściej, niż myślisz. Jednym z nich jest borderline – osobowość niezwykle chwiejna emocjonalnie. Stanowi problem nie tylko dla samej dotkniętej zaburzeniem osoby, ale także dla jej najbliższego otoczenia. Jak poradzić sobie, gdy ktoś bliski cierpi na borderline personality disorder, jak fachowo określa się to zjawisko?

Objawy zaburzenia

Z pewnością nigdy nikt nie powinien samodzielnie podejmować się diagnozy borderline. Ludzka psychika jest niezwykle złożona, a możliwości zaburzeń szerokie – tylko specjalista jest w stanie określić jaki jest stan faktyczny chorego. Tym bardziej, że potrzebny jest do tego dystans. Samodzielnie nie sposób być obiektywnym, podobnie jak przy próbie diagnozy kogoś bliższego. Warto jednak zastanowić się jakie są objawy zaburzenia borderline. Zalicza się do nich między innymi:

  • duża zmienność nastrojów – w zależności od rodzaju zaburzenia ten objaw może przybierać rozmaite formy, najpowszechniej jednak kojarzony jest z przeskakiwaniem od depresji do stanów euforycznych,
  • odczuwanie głębokich lęków – strach, niepokój, czasem określony, czasem zupełnie trudny do zdefiniowania,
  • gwałtowne, niekontrolowane reakcje – osoby z borderline mogą nagle wybuchnąć gniewem, choć reakcja nie jest proporcjonalna do zdarzenia,
  • myśli samobójcze, niechęć do siebie i do życia,
  • niestabilne związki z innymi ludźmi – przy zaburzeniach trudno utrzymać zdrowe relacje przez dłuższy czas,
  • sięganie po uzależnienia i używki jako ucieczka od odczuwanych problemów, lęków, zmian nastroju.

Stosunek do uzależnień może być różny. Jedne osoby sięgają po alkohol i narkotyki, inne uzależniają się od seksu. Samo występowanie uzależnienia nie jest podstawą do diagnozy. Stan psychiki pacjenta zawsze należy ujmować całościowo i poddać go szczegółowej analizie.

Czy to się leczy?

Borderline wymaga leczenia. Wielu ludzi jednak żyje latami nie zdając sobie sprawy z podłoża dręczących ich dolegliwości. Muszą sami uświadomić sobie swój problem i zgłosić się do specjalisty. Tak naprawdę jest to najtrudniejszy krok, po którym można rozpocząć nowe, lepsze życie. Choć terapia nie jest prosta i sięga się po środki farmaceutyczne, można nauczyć się kontrolować zmienność nastroju i skutecznie porzucić uzależnienia. Podłoża borderline mogą sięgać dzieciństwa – jeśli dziecko zostało porzucone przez bliskich bądź zetknęło się z jakąś traumą, jego osobowość rozwija się nieprawidłowo. Zaburzenia osobowości bywają też dziedziczne. Ważnym etapem jest określenie źródła problemu, co sprzyja jego dalszemu kontrolowaniu. Gdy przyczyną jest trauma z dzieciństwa, warto o niej porozmawiać i wyciągnąć wnioski. Wiele rzeczy w ludzkiej psychice dzieje się podświadomie. Kluczem do sukcesu jest zrozumienie tego, co się robi i dlaczego.

Reakcje bliskich

W bardzo trudnej sytuacji znajdują się również bliscy osoby z borderline. Zmiany nastrojów, uzależnienia i gwałtowne reakcje niekiedy dotykają ich tak bardzo, że nie mogą sobie z nimi poradzić. Aby relacja się udała, konieczna jest współpraca. Osoba z zaburzeniem musi chodzić do specjalisty, a bliski zdawać sobie sprawę z tego, co się dzieje. Dobrze, jeśli również ma wsparcie psychologa. Najczęstszym błędem jest obwinianie się za problemy drugiej osoby. Widząc jak ktoś wpada w depresje, uzależnienia bądź gniew, bliscy automatycznie ustawiają się w roli ofiary. Szkodzi to zarówno im, jak i osobie chorej. Trudno także zmusić kogoś do leczenia, jeśli sam nie wykazuje takiej inicjatywy. Sytuacja wymaga dużej wytrzymałości psychicznej i zaradności w trudnej sytuacji. Należy zawsze starać się zachować dystans i zadbać o własne życie. Nie można nadmiernie poświęcać się osobie z borderline i próbować jej uleczyć. W każdym związku musi panować równowaga relacji i wzajemna przestrzeń. Bez proporcji można wzajemnie się krzywdzić.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *